خراش
آدم از بس دیر به دیر میاد، دیگه وقتی میاد نمیدونه کدومو بنویسه.
اردیبهشته و من در هر شرایط و هرجا باشم خوشحالم. خصوصا که حالا یه مرد کوچولوی اردیبهشتی کنارم هست که من هر روز بیشتر عاشقش میشم.
برای اولین بار در عمرم رفتم موهامو روشن کردم. در حد چی پشیمون شدم. امروز خودم دوسانت از نوک موهامو کوتاه کردم. اغلب کوتاه کردن موهام یه علت معنوی داشته. اما این بار کاملا بی علت بود. در کل، معنا در زندگانیم داره کم میشه.
سن که بالاتر میره آدم کمتر دچار احساسات شدید میشه. غم های بزرگ و شادیهای بزرگ دیگه به ندرت سراغ آدم میاد.
چه خوبه که بلاگفا نمیمیره. چون نوشته هام اینجا خیلی قدمت دارن و برام بسیار باارزش هستن.
برچسب:
نویسنده: هلیا بهرامی